Historie
Reeds begin jaren '80 heeft de toenmalige hoofdredacteur van VastGoedMarkt Rompelman getracht om de institutionele beleggers (pensioenfondsen, verzekeraars, vastgoedfondsen) te winnen voor het idee van performance meting van vastgoed. In die tijd waren vastgoedindices schaars, de enige twee waren Frank Russell en Morgan Grenfell. De tijd was er echter nog niet rijp voor. In 1985 begon de Investment Property Databank (IPD) met een vastgoedindex in de UK, in eerste instantie teruggerekend naar 1981 en later zelfs tot 1971.
In Nederland werd in 1989 onder auspiciën van de Raad voor Onroerende Zaken (ROZ) de commissie Seijffert geïnstalleerd bestaande uit vertegenwoordigers van enkele grote institutionele beleggers (ABP, ING) en makelaarskantoren (JLW, DTZ). De commissie had als taak om de introductie van een index voor direct vastgoed te onderzoeken, eventueel met behulp van buitenlandse partners zoals World Markets (WM) of IPD. De institutionele beleggers besloten uiteindelijk om voor WM te kiezen omdat:
Aandelen en obligaties (circa 90% van het belegde vermogen) ook door WM worden gemeten;
weinig gegevens hoefden te worden aangeleverd.
In 1992 werden de eerste resultaten in een besloten overleg met de institutionele beleggers bekend gemaakt. De uitkomsten bleken evenwel niet met de perceptie van de marktomstandigheden te stroken (goede performance in een duidelijk dalende markt). Dit leidde dan ook tot reacties als:
Het indexcijfer is te globaal: één cijfer voor de performance van kantoren zegt niets;
grote twijfels over het juist en op eenduidige wijze hanteren van begrippen als marktwaarde, bruto en netto huur, verhuurbaar vloeroppervlak, exploitatiekosten en dergelijke;
grote twijfels over de taxatiemethodiek en het ontbreken van de richtlijnen ter zake.
Het project werd als mislukt beschouwd. Wel had men er van geleerd en stond redelijk vast aan welke randvoorwaarden een nieuw initiatief zou moeten voldoen om een kans van slagen te hebben.
In 1994 besloot de ROZ een index voor direct vastgoed nog één kans te geven en installeerde de commissie Kooistra. Deze commissie pakte de zaken heel anders aan. Eerst werd commitment van een 23-tal fondsen verkregen, zowel financieel als met betrekking tot het beschikbaar stellen van personeel ten behoeve van het opzetten van de systematiek. Vervolgens werd het systeem rondom thema's als definities, segmentatie, taxatierichtlijnen, exploitatiekosten en -opbrengsten en berekeningsmethodieken gedetailleerd opgezet. Daarnaast werd met Nederlandse projecten een test uitgevoerd met de Engelse IPD, de beoogde nieuwe partner.
Vanaf 1996 wordt nu jaarlijks een jaarindex voor Nederlands vastgoed gepubliceerd, met een marktdekking van circa 85%. Sinds 2000 wordt tevens een kwartaalindex gepubliceerd.